واسه تو آسونه ، واسه من سخت

واسه تو که سخت نیست امشبم بگذره بی من
نه واسه تو که سخت نیست فقط من دلتنگت میشم
فقط من اونی ام که میمیره تو سرمای این اتاق
تا ۵ صبح تو فکرمو روشن این چراغ
هی میپیچم به خودم از دردامو اضطراب
حالمو بد میکنه خوردن قرص خواب
واسه تو که سخت نی

واسه تو که سخت نبود رفتی ازم کندی
پس الان حتی سخت نی به اشکامم بخندی و
بیام واسه دیدن تو درو روم ببندی
واسه تو که سخت نی

واسه من که سخته دیگه نیاد کنار اسمم اسم تو
واسه من که سخته شدن مثل تو
بیدار که میشم تا کوچه ی پاتقمونو پیاده میرم
بیچاره ریَم
من دود تهرانو مثل سیگار کشیدم
من دور آرزوهام یه دیوار کشیدم

پروانه ی لوس من چشاتو وا نگه دار
یادت میره هم چیو فردای امروز
قیچی رو بردار کلکمو بکن
من هنوز خونمه لا هر شاخه ی موت
خنده هات آتیشم میزنه
لااقل برو یه جایی که جایی نبینمت
بعد تو قول دادم به خودم نه عاشق بشم
نه با کسی قاتی شم اینهمه
خب اینا واسه تو که سخت نی
بارتو ببندی بری قالشو بکنی
منم اینقدر پهلو به پهلو شم بالشو یه وری کنم
تا شاید از تو سرم یادتو ببری

یه وقتایی دلت میخواد یه آدم جدیدو قبول کنی
ولی یه چیزی نمیذاره
نه روحت قبولش میکنه نه جسمت
میدونی ...

تو‌مثل من بزرگ نشدی
واسه تو مهم نی سرم چی اومد
من مثل تو نیستم وقتی رفتی تا چند ماه از همه ی هم جنسات بدم میومد
با تن آدمای جدید بدنم میکنه غریبگی
چطوری واسه تو آسونه شبارو نخوابی دیگه پهلو من
بعضی روزا تنها میرم تو همون اکیپای همیشگی
کجا رفتی آرزوهامون هنوز که هنوزه نیمه تمومن
ببین هنوز منه احمق گیر کردم تو گذشته با تو
توی همون حس لمس گوشواره هات زیر زبونم
ببین هنوز منه احمق میکنه دلم هواتو
که دم گرگ و میش صبح حس کنم رو چشم لباتو